Dat zei Herman (58, jurist) na zijn date met Louise (51, succesvol onderneemster).
Louise is een zeer succesvolle onderneemster, woont in een prachtig herenhuis in Amsterdam, het gaat goed met haar kinderen en ze heeft een fijne vriendenkring.
“Wat kan ik dan nog toevoegen?”
Ik snap hem wel. Als je gewend bent om te zorgen, dingen te regelen en problemen op te lossen, is het fijn als je dat voor iemand kunt doen.
Maar als jouw plek in haar leven vooral afhangt van wat je betaalt en oplost, begint een relatie toch een beetje op een baan te lijken.
Er ligt werk. Jij doet het. En daardoor ben je nodig.
Terwijl je volgens mij ook gewoon wilt horen: “Wat fijn dat je er bent.”
Louise kan haar eigen leven prima regelen. Dat doet ze ook.
Maar ze zou het heerlijk vinden om ook weer eens een meisje te kunnen zijn. Niet altijd die zakenvrouw die alles in haar eentje moet regelen en doen.
Gewoon eens tegen iemand aan kruipen. Haar hoofd op zijn schouder leggen. Een man die zegt: “Kom, ik heb iets leuks voor ons geregeld.”
Dat ze het zelf kan, betekent toch niet dat ze alles altijd alleen wíl doen?
Met wie ligt ze ’s avonds dubbel van het lachen? Aan wie vertelt ze onderweg naar huis wat er die dag is gebeurd? Wie trekt haar naar zich toe als ze in de keuken staat?
Aan het eind van de dag jouw arm om haar heen voelen. ’s Ochtends naast jou wakker worden en samen nog even blijven liggen.
Dat verlangen verdwijnt niet omdat je leven verder goed loopt.
Dus als een vrouw jouw geld of status niet nodig heeft, heb je haar nog steeds heel veel te bieden.
Jezelf.
Hoe je naar haar luistert. Hoe je haar laat lachen. Hoe je haar aankijkt en vastpakt. Dat ze ook eens op jou kan leunen.
Ze hoeft niet bij je te zijn om haar leven op orde te houden.
Ze wil bij je zijn omdat ze het fijn heeft met jou.
Dat is toch een heerlijke reden om samen te zijn?